The Relic: First Guardian

Een wereld die mij bleef trekken

In mijn uren met The Relic: First Guardian was het vooral de sfeer die mij aan boord hield. De game zet een sombere, bijna mythische wereld neer waarin ruïnes, vervallen heiligdommen en donkere open gebieden voortdurend suggereren dat er achter elke hoek iets groters schuilgaat. Wat mij opviel, is dat de omgevingen vaak sterker zijn dan de systemen die erin moeten functioneren: ik wilde steeds verder lopen om te zien wat er achter de volgende bocht lag, ook wanneer de game mij daar niet altijd netjes voor beloonde.

Die aantrekkingskracht komt niet uit een overdadig verhaal, maar uit een combinatie van visuele dreiging en een duidelijke fantasie: ik ben de laatste beschermer, op zoek naar fragmenten van een groot relikwie om een leegte van duisternis te sluiten. Persoonlijk vond ik dat uitgangspunt sterk genoeg om de basis te dragen, al had ik regelmatig het gevoel dat de uitvoering achterbleef bij de ambitie. De wereld voelt groter en interessanter dan de manier waarop de game die wereld soms presenteert.

Gevechten en verkenning: goed idee, wisselende uitvoering

De actie is het onderdeel waar ik het meest dubbel over ben. Als het werkt, voelt het gevecht direct en best bevredigend: aanvallen hebben gewicht, ontwijken vraagt aandacht en het ritme van een gevecht kan op momenten echt lekker klikken. Ik merkte in mijn sessies dat de game mij het liefst in een agressieve, constante flow duwt, en daar zit op zich een prettige spanning in. Tegelijkertijd botste ik vaak op onhandige respons, vreemde timing en een gevoel dat niet elke confrontatie op dezelfde regels lijkt te draaien.

De tegenstanders zijn bovendien niet alleen agressief, maar soms ook frustrerend in hun druk op de speler. Ik vond dat de moeilijkheid niet altijd voortkwam uit slimme patronen of memorabele confrontaties, maar eerder uit stroefheid en een gebrek aan verfijning. Daardoor kreeg ik af en toe het idee dat ik tegen de besturing of de camera vocht in plaats van tegen de vijand. Dat is jammer, want de basis van de combat heeft duidelijk potentie.

Verkennen vond ik op zijn beurt een stuk aantrekkelijker dan de gevechten. De game strooit met verborgen paden, kleine beloningen en omgevingen die uitnodigen om even van de route af te wijken. Ik heb meerdere keren bewust een omweg genomen omdat ik hoopte op een nieuw stuk lore, een uitrustingsstuk of gewoon een beter uitzicht. Dat gevoel van nieuwsgierigheid is belangrijk, en hier is het een van de sterkste punten van de game.

Progressie en uitrusting geven structuur

Wat mij positief verraste, is hoe het progressiesysteem en de uitrustingslogica in elkaar grijpen. De game probeert de RPG-kant niet te verstoppen achter een overvolle inventaris of onnodige rompslomp, en juist dat waardeerde ik. Ik kon relatief snel begrijpen wat een nieuw item of een upgrade voor mijn build betekende, waardoor ik vaker gemotiveerd was om te experimenteren. Het systeem voelt functioneel en thematisch passend: je bouwt niet zomaar een personage op, je herstelt stap voor stap de rol van een guardian.

Toch blijft ook hier een zekere ruwheid aanwezig. Soms had ik het gevoel dat de game mij meer opties gaf dan hij vervolgens goed uitlegt, en dan is de sprong van theorie naar praktijk net te groot. Ik vind dat jammer, omdat de onderliggende structuur echt beter is dan de presentatie ervan. Als de game op dit vlak iets meer begeleiding en afwerking had gehad, was mijn waardering een stuk hoger uitgekomen.

Techniek en presentatie drukken zwaar op de ervaring

Het grootste probleem is zonder twijfel de technische staat. In mijn tijd op Xbox Series X|S kwam ik meerdere haperingen, merkbare framedrops en rare bugs tegen die de flow van de game onderbraken. Ik stuitte op momenten waarop de presentatie simpelweg niet meewerkte, en dat is extra vervelend in een actie-RPG die juist leunt op timing en leesbaarheid. Ook de stemacteerprestaties en de manier waarop het verhaal wordt gebracht, lieten voor mij te wensen over; de emotionele lading die de game zoekt, landt daardoor niet altijd.

Visueel heeft de game wel karakter, maar niet altijd de finesse die het nodig heeft. Ik zag geregeld sterke art direction, maar ook animaties en afwerking die aanvoelden alsof ze een generatie achterlopen. Dat contrast is lastig, want ik wilde de wereld graag serieus nemen, maar de uitvoering haalde mij er te vaak uit. Uiteindelijk bleef ik daardoor met een gemengde indruk achter: ik respecteer de ambitie, ik zie de ideeën, maar ik kon de gebreken nooit echt negeren.

Conclusie

The Relic: First Guardian is voor mij een game met een duidelijke ziel, maar ook met te veel ruwe randen om echt overtuigend te zijn. Ik heb genoeg momenten gehad waarop de sfeer, de verkenning en de progressie mij vasthielden, maar net zo vaak werd ik teruggefloten door technische problemen en onhandige uitvoering. Wie bereid is om door die gebreken heen te kijken, vindt hier een interessante, soms intrigerende actie-RPG. Wie een strak afgewerkt avontuur zoekt, kan beter verder kijken.