Lies of P: Complete Edition

Een duister sprookje dat op Switch 2 overeind blijft

Wat mij meteen weer pakte in Lies of P: Complete Edition, is hoe zelfverzekerd deze game zijn eigen versie van Pinocchio vertelt. Ik kende het verhaal natuurlijk al van de basisrelease, maar in deze complete editie voelde de wereld van Krat nog rijker en afgrijselijker door de toevoeging van Overture. In mijn sessies op Nintendo Switch 2 merkte ik vooral hoe sterk de sfeer blijft hangen: de verlaten straten, de kapotte mechaniek, de theatrale vijanden en de constante dreiging maken van elke nieuwe hoek een kleine spanningstest.

Ik speelde dit voornamelijk handheld, en juist daar verraste de game me positief. De presentatie is duidelijk teruggeschroefd ten opzichte van de krachtigere versies, maar ik had nooit het gevoel dat de identiteit van de game verloren ging. De art direction draagt enorm veel van het gewicht, en ik vond dat de Switch 2-port daar slim op leunt. De textures zijn soms wat vlakker en donkere ruimtes kunnen minder nuance tonen dan ik zou willen, maar de algehele uitstraling blijft sterk genoeg om me telkens terug te trekken in die wrede, bijna Victoriaans-vervormde wereld.

Gevechten die vragen om timing, geduld en lef

Het grootste sterke punt blijft voor mij het gevechtssysteem. Ik moest echt in het ritme van de game komen, en dat vond ik juist prettig: aanvallen lezen, pareren, afwachten, toeslaan, weer terugschakelen. In mijn eerste uren werd ik regelmatig afgestraft omdat ik te gretig speelde, maar naarmate ik beter leerde hoe vijanden hun patronen opbouwen, voelde elke overwinning verdiend. Ik merkte ook dat de bossfights nog steeds tot de beste momenten van de game behoren; ze dwingen je om scherp te blijven en maken van elke overwinning een kleine triomf.

Wat mij vooral opviel, is hoe goed de wapencustomisatie blijft werken. Ik heb in mijn playthrough meerdere combinaties uitgeprobeerd en vond het heerlijk om onderdelen te mixen tot een build die echt bij mijn speelstijl paste. Dat geeft de game een mooie laag experimentatie bovenop de strakke basis. De P-Organ-achtige progressie en de algemene groei van je personage zorgen bovendien voor een gestage beloning: ik voelde me niet alleen sterker, ik speelde ook daadwerkelijk slimmer. Dat is precies wat ik van een goede soulslike wil.

Tegelijkertijd is dit geen spel dat je zomaar even “erdoorheen” speelt. Ik moest soms bewust pauzeren na een reeks zware gevechten, omdat de game weinig ruimte laat voor gemakzucht. Dat is deels de charme, maar het betekent ook dat de moeilijkheid niet altijd even vriendelijk aanvoelt. Persoonlijk vond ik dat meestal fair, al zijn er momenten waarop de combinatie van agressieve vijanden en beperkte foutenmarge me net iets te hard op de vingers tikte.

Complete editie, complete waarde

De toevoeging van Overture maakt deze editie voor mij echt de definitieve manier om Lies of P te spelen. Ik vond het prettig dat de uitbreiding niet aanvoelt als een losstaand extraatje, maar als een volwaardig stuk content dat de wereld en toon van de hoofdgame verder verdiept. In mijn ogen is dat belangrijk, want Lies of P leunt niet alleen op combat; het leeft ook van zijn lore, zijn tragische ondertoon en de manier waarop het bekende sprookje steeds verder wordt verdraaid.

De progressie is daarnaast nog steeds een van de redenen waarom ik deze game zo graag bleef oppakken. Ik had steeds het gevoel dat elke nieuwe zone, elk nieuw wapen en elke upgrade mijn aanpak veranderde. Dat is ook waarom de lineaire opbouw mij minder stoorde dan ik vooraf had verwacht. Ja, de game is vrij rechttoe rechtaan, en ik had soms graag iets meer omwegen of zijpaden gezien, maar de pacing blijft sterk genoeg om me vooruit te duwen zonder dat ik me verveelde.

Technische kanttekeningen, maar geen dealbreaker

Op Switch 2 is de port voor mij het grootste voorbehoud, maar niet het grootste probleem. Ik merkte af en toe kleine haperingen en visuele concessies die duidelijk maken dat dit niet de mooiste versie is. Toch bleef de ervaring in de praktijk goed speelbaar, zeker in handheldmodus. Ik vond het belangrijker dat de timing van de gevechten overeind bleef dan dat elk detail perfect was, en op dat vlak levert deze versie voldoende vertrouwen.

Wat mij wel bezighield, is dat de game soms wat donker oogt en daardoor minder leesbaar wordt dan op andere platforms. Dat is geen ramp, maar het haalt wel iets weg van de visuele scherpte die de wereld zo sterk maakt. Ook had ik op een paar momenten het gevoel dat de port net iets meer polish had kunnen gebruiken om de frictie volledig weg te nemen. Maar zelfs met die kanttekeningen blijft dit een indrukwekkende complete versie van een al uitstekende game.

Conclusie

Voor mij is Lies of P: Complete Edition op Nintendo Switch 2 een overtuigende, soms indrukwekkende en uiteindelijk zeer speelbare manier om deze soulslike te ervaren. Ik genoot van de sfeer, ik bleef terugkomen voor de gevechten en ik waardeerde hoe compleet het pakket aanvoelt met de uitbreiding erbij. De technische concessies houden het van absolute topklasse weg, maar ze zijn niet groot genoeg om de kwaliteit van het geheel te ondermijnen. Dit is nog steeds een van de sterkere moderne soulslikes, nu in een versie die ik ook onderweg met plezier zou aanraden.